มนุษย์ต่างดาว

posted on 04 Nov 2010 11:54 by purify-mind in Short-fiction
 

 อะไรที่แตกต่างจากมนุษย์โลกหรือสิ่งมีชีวิตอื่น

เราเรียกสิ่งนั้นว่ามนุษย์ต่างดาว

 

 

 

 

 

 

 

"นั่นแหล่ะ มันเป็นอย่างนั้นจริงๆ แต่เค้าเป็นคนดีจริงๆนะ"

เธอพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น เพ้อฝัน ดวงตามองไปไกลในขณะที่ตัวยังนอนเหยียดยาวที่เตียงของฉัน

"หรอ" ฉันพูดเพียงเท่านั้น

"เขาเป็นผู้ชายที่วิเศษ เพอร์เฟ็กไปเลย"

ฉันรู้จักผู้ชายเพอร์เฟ็กที่เธอว่า

ผู้ชายที่หล่ออย่างเหลือร้าย เย็นชาเหมือนพระเอกเอ็มวี

แต่ไม่สนใจการเรียนของตัวเอง ปล่อยปละละเลยจนโดนรีไทน์

มีแผลตามเนื้อตามตัว ปล่อยตัวปล่อยใจไปวันๆ นั่งอยู่ตามซอก ดูดบุหรี่

พอตกดึกก็เปลี่ยนจากดูดบุหรี่เป็นดูดปากสาว แล้วก็เล่นสนุกกันทั้งคืน

พอเปลี่ยนจากดูดบุหรี่มาเป็นดูดปาก ควันบุหรี่ก็คงจะอัดเข้าไปในปากเสียล่ะมั้ง

แล้วทีนี้ปากของหญิงสาวก็จะมีกลิ่นบุหรี่ เธออาจจะติดใจ ไปซื้อบุหรี่มาลองบ้าง

หรืออาจจะสนใจเปลี่ยนไปชิมปากอื่นๆที่ดูดบุหรี่ยี่ห้อที่หอมกว่านี้แทน

ผู้หญิงเราชอบทดลองของใหม่ๆอยู่แล้ว

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

บางคนบอกฉันว่าเด็กพวกนั้นไม่มีอนาคต

แอบพูดเหน็บแหนมว่าทำตัวเป็นมนุษย์ต่างดาว

พอฟังจบฉันก็นึกถึงเรื่องมนุษย์ต่างดาวขึ้นมา

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ตอน 4 ขวบฉันคิดเสมอว่าตัวเองเป็นลูกสาวมนุษย์ต่างดาว

ฉันต้องถูกพ่อแม่นำมาปล่อยไว้ที่บ้านหลังนี้แน่ๆ แล้วซักวันพ่อแม่ที่แท้จริงจะมารับ

พวกท่านจะพาฉันกลับบ้าน กลับไปยังดาวของเรา แล้วก็จะมีความสุขด้วยกัน

แต่พอนานๆไปก็ไม่เห็นมียานแม่มารับฉันเสียที

ฉันก็เลยตัดใจ พอๆกับที่ละทิ้งความฝันอันยิ่งใหญ่นั้นไปเสีย

พ่อแม่คงลืมเสียแล้วว่าปล่อยฉันทิ้งลงที่ดาวดวงไหน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

คนบางคนเหมือนมนุษย์โลก แต่เป็นมนุษย์ต่างดาว

 

 

 

คุยกับผู้ชายคนนึงทั้งวันเกี่ยวกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง

ฉันเล่าให้เขาฟังถึงเรื่องการทดลองของนกกระจอก

รู้มั้ย มีคนทำการทดลองเอานกกระจอกไปตัวนึงไปทาสีดำล่ะ จากนั้นก็ปล่อยมันเข้าฝูง

ปรากฏว่านกตัวนั้นเข้าสังคมไม่ได้เลยนะ มันต้องอยู่ตัวคนเดียว แล้วก็เฉาตายไปในที่สุด

เหมือนไม่ได้รับการยอมรับน่ะ เธอเข้าใจรึเปล่า

เขาพยักหน้ารับ บอกว่า อืม หรอ อืม เข้าใจสิ

เข้าใจดีเลยล่ะ

เขาบอกฉันว่าเลือกได้เขาก็ไม่อยากเกิดมาเป็นแบบนี้

มันผิดแยกผิดแปลกไปเสียหมดทุกอย่าง

อยากเกิดเป็นผู้ชายแมนๆที่รักผู้หญิงธรรมดา

อา...มันเศร้าจริงๆนะ เข้าใจมั้ย

 

ฉันบอกว่าเข้าใจ เข้าใจสิ

เพราะตัวฉันเองก็เป็นมนุษย์ต่างดาวเหมือนกัน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

บางทีฉันก็ร้องไห้ แล้วหัวเราะ แล้วก็ร้องไห้อีก

ฉันว่ามันบ้าเอามากๆเลยล่ะ

รู้สึกแปลกแยกน่ะ ใครก็เคยเป็นทั้งนั้น มันเหมือนกับว่าเราอยู่คนเดียวในโลกนี้เลยล่ะ

บางทีมันก็เหงาเสียยิ่งกว่าเด็กใจแตกที่คนคอยดูถูกเหยียดหยาม หรือคนรักร่วมเพศเสียอีก

รู้สึกเหมือนไม่ใช่คนของที่นี่ รู้สึกเหมือนหัวใจของฉันอยู่ที่อื่น และต้องการจะกลับบ้าน เธอเข้าใจมั้ย?

ฉันรู้สึกอย่างนี้มาตั้งแต่ 4 ขวบแล้วล่ะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"บางทีเธออาจต้องการใครสักคน" เขาพูดเครียดๆ

"เป็นเธอได้มั้ยล่ะ มาอยู่ด้วยกันได้มั้ย"

"จะบ้าหรือ เราไม่ได้ชอบผู้หญิงสักหน่อย" พูดแล้วก็หัวเราะ ฉันฟังก็หัวเราะด้วย

"เราก็ไม่ได้ชอบผู้ชาย หมายถึงถ้าหากอยู่ด้วยกัน เราก็จะรักษาหน้าเธอไว้ใช่มั้ย เธออาจจะไปกับใครก็ได้ แต่เธอต้องรักเรา เราจะทำงานให้เธอทุกอย่าง เธออาจไปกับชู้รักของเธอ แล้วพอเรากลับบ้าน เธอก็ทำอาหารไว้ให้เรา แล้วเราก็จะเล่าเรื่องวันเวลาต่างๆที่เกิดขึ้นให้ฟัง เป็นครอบครัวที่มีความสุข"

เขาหัวเราะอีก "เธอต้องการให้เราไปเป็นพ่อบ้านงั้นหรือ"

ฉันตอบว่าใช่ ใช่ อย่างนั้นแหล่ะ ถ้ามีเธอนะ ไม่ต้องมีใครก็ได้

"อาจเป็นเพราะเราเป็นมนุษย์ต่างดาวทั้งคู่ เธอเลยน่าจะเติมเต็มเราได้"

 

เขาฟังแล้วก็ยิ้ม พูดพึมพำเบาๆเหมือนพูดกับตัวเอง

 

 

 

 

 

 

 

 

"โง่น่า โลกนี้น่ะ มีมนุษย์ต่างดาวอยู่เต็มไปหมดนั่นแหล่ะ!"

 

edit @ 16 Oct 2016 20:34:26 by mindfulness